De mens is geen lichaam, geen naam, geen verhaal.

Hij is een fluistering van sterren,

een vonk van het oneindige

gekleed in aarde.

Zijn ziel reist door tijd en ruimte,

herinnert licht dat ouder is dan zonnen,

fluistert geheimen die het hart begrijpt

waar woorden niet reiken.

Hij draagt stormen en stilte,

en weet tegelijk niets en alles.

Elke adem, elke gedachte

is een echo van het universum.

De mens is een poort:

tussen zicht en onzichtbaar,

tussen vergankelijk en eeuwig,

tussen zijn en niets.

Wie durft te luisteren,

ziet het licht dat door hem heen straalt,

en voelt dat hij nooit alleen is.

Hij is deel van alles,

en alles leeft in hem.