Een cliënte bestelde een gesprek met haar kat, die plotseling naar de andere kant was overgegaan. Hij kwam rustig, met de behoefte om nog één keer gehoord te worden.

Hij liet zijn speeltjes zien en zijn favoriete eten. Hij vertelde dat hij heel graag naar buiten wilde, ook al wist hij dat het leven in het appartement bedoeld was om hem te beschermen. Hij noemde de gele auto waarmee de zoon van zijn baasje met hem speelde, en het kerstkostuum van een rendier — dat hij behoorlijk zielig vond, maar waarover hij met lichtheid sprak.

Hij merkte ook de dagelijkse dingen in huis op: de luide muziek die wordt aangezet tijdens het schoonmaken en de verandering van haarkleur van zijn baasje. Aan het einde gaf hij het belangrijkste door — dat noch zij, noch haar kinderen schuld dragen aan zijn vertrek.

Dit gesprek bracht verlichting, troost en een stille afronding op een plek waar zoveel onuitgesproken emoties waren achtergebleven.