Tijdens een van de sessies met een hond gebeurde er iets onverwachts. In de ruimte van het gesprek verscheen de overleden vader van de eigenares. Hij kwam stil, met een duidelijke behoefte om zaken af te ronden die hij zijn hele leven met zich had meegedragen.

Hij verontschuldigde zich dat hij nooit openlijk heeft kunnen spreken over het oorlogstrauma dat hem gevormd had. Hij legde uit waarom hij na de dood van zijn vrouw een nieuwe relatie verborgen hield — uit angst en een diep gevoel van schuld. Het moeilijkst waren echter zijn woorden van spijt dat hij het feit niet heeft kunnen accepteren dat hij een dochter had, en geen zoon.

In dat korte moment werden woorden uitgesproken die tijdens zijn leven ontbraken. Voor haar was het een diepe ontroering en een zacht, helend moment van verzoening — een moment dat aan beide kanten rust bracht.